ولى ظاهر اين تعبير نشان مىدهد كه نويسندهء رساله ، شخصى غير از نعمانى بوده است ، چرا كه از كتاب نعمانى در تفسير نقل مىكند ، در نتيجه ، بايد اين رساله غير از آن كتاب تفسير باشد . افزون بر آن : سند اين روايت هم - با وجود بطائنى - بسيار ضعيف است . عياشى مىگويد : « از ابن فضال دربارهء او پرسيدم ، پاسخ داد : دروغپرداز و ملعون است ، من بر خود روا نمىدانم حتى يك حديث از او نقل كنم . همچنين مىگويد : من از خدا شرم دارم از او روايت كنم . » « 1 » [ انتساب رساله به سيد مرتضى ] هيچ‌يك از كسانى كه شرح‌حال مؤلّفان را نوشته‌اند ، اين رساله را به « سيد مرتضى ( علم الهدى ) » نسبت نداده‌اند و در شمار تأليفات فراوان او نيز نيامده است . علاوه بر آن‌كه اين رساله با رأى صريح « سيّد » در مورد مصون بودن قرآن از تحريف مخالف است . محققان گفته‌اند : اين رساله به‌طور كامل از اول خطبه تا پايان خاتمه از روى رسالهء منسوب به « نعمانى » نسخه‌بردارى شده و هيچ فرقى با آن ندارد . « 2 » احتمال دارد ، كسى كه از آن نسخه‌بردارى كرده - اتفاقا - همنام سيد بوده ، پس بين نسخه‌بردار و نويسنده اشتباه شده است . به هر صورت ، رساله‌اى اين‌چنين كه نه نويسنده‌اش شناخته شده است و نه نسخه‌بردارش و نه سند درستى دارد و هيچ‌يك از بزرگان علم حديث ، آن را توثيق نكرده‌اند ، نمىتواند مدرك انتخاب نظريه و مرجع طالب علم قرار گيرد . حال ديگر كتابهايى كه اين طايفه در اثبات مسألهء تحريف به آن اعتماد كرده‌اند بهتر از اين

--> ( 1 ) . جامع الرواة ، ج 1 ، ص 208 . ( 2 ) . الذريعه ، ج 20 ، ص 155 .